دیر ‚ چشم از خواب نوشینم گشودم ‚ دیر

سرشار خاموشی

دشت انبوه فراموشی

وای من کز بستر آن لحظه های سبز

برده بود افسون شیرین لای لای نغز تاریخم

سوی شهر ساحل رویا

من در آن بشکوه و طرفه شارسان دور