برده بود افسون شیرین لای لای نغز تاریخم

دشت انبوه فراموشی

وای من کز بستر آن لحظه های سبز

دیر ‚ چشم از خواب نوشینم گشودم ‚ دیر

سوی شهر ساحل رویا

من در آن بشکوه و طرفه شارسان دور

شهسوار رخش رویین غرور خویشتن بودم