نه دگر باور بدان افسانه ولالایی شیرین

نه توان راه پیمودن

به سوی کاروان رفته تا بس دور

که گذشته روزگارانی ست زین صحرا

مانده از این سو

رانده از آنجا نک چه سود از این شتاب دیر از پس آن خامشی و آن درنگ زود دیر شد هنگام بیداریای خوش آن دنیای خاموشیو سکوت پرنیان پوش فراموشی