چون موج سر به صخره ی غم کوفتم ز درد

ای آشنا نگاه که بیگانه منی

هر چند شمع بزم کسانی ولی هنوز

آتش فروز خرمن پروانه منی

دور از تو ای که گوهر یک دانه منی

خالی مباد ساغر نازت که جاودان

شورافکنی و ساقی میخانه منی