تا تو را شیرین ز شهد خسروی دارو کند

چونک از طفلی برون شد چشم دانش برگشاد

بر لب جو کی دوادو بر نشان جو کند

عاشق نوکار باشی تلخ گیر و تلخ نوش

تا بود کز شمس تبریزی بیابی مستیی

از ورای هر دو عالم کان تو را بی تو کند