تا بود کز شمس تبریزی بیابی مستیی

بر لب جو کی دوادو بر نشان جو کند

عاشق نوکار باشی تلخ گیر و تلخ نوش

تا تو را شیرین ز شهد خسروی دارو کند

از ورای هر دو عالم کان تو را بی تو کند