ای ماه سفر کرده خدا پشت و پناهت

تو می روی و دیده من مانده به راهت

ای روشنی دیده سفر کردی و دارم

از اشک روان آینه ای بر سر راهت

باز ای که بخشودم اگر چند فزون بود