در بارگه سلطنت عشق گناهت

ای روشنی دیده سفر کردی و دارم

از اشک روان آینه ای بر سر راهت

باز ای که بخشودم اگر چند فزون بود

ایینه بخت سیه من شد و دیدم

اینده ی خود در نگه چشم سیاهت

آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم