ایینه بخت سیه من شد و دیدم

از اشک روان آینه ای بر سر راهت

باز ای که بخشودم اگر چند فزون بود

در بارگه سلطنت عشق گناهت

اینده ی خود در نگه چشم سیاهت

آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم

بال و پر پرواز به خورشید نگاهت