بر خرمن این سوخته ی دشت محبت

اینده ی خود در نگه چشم سیاهت

آن شبنم افتاده به خاکم که ندارم

بال و پر پرواز به خورشید نگاهت

ای برق ! کجا شد نگه گاه به گاهت ؟