افسوس که پیش تو ندارد هنرم قدر

چون مرغک طوفان زده ی در به دری بود

چون باد سحرگاه گذشتی و ندیدی

در راه تو از بوی گل آشفته تری بود

ای کاش به جای هنرم سیم و زری بود