ای گوهر یکدانه دریای نگاهم

تا چند تغافل کنی ای چشم فسون کار

زین راز که خفته ست به دنیای نگاهم

سرگشته دود موج نگاهم ز پی تو

خوش می رود از شوق تو با قافله ی اشک

این رهسپر بادیه پیمای نگاهم