من که سر بردم به زیر بال خاموشی و مرگ

بوسه باران و رقص شاخساران گو مباش

چون گل لبخند من پژمرد ابری گو مبار

چون خزان شد عمر من صبح بهاران گو مباش

نغمه ی شور افکن بانگ هزاران گو مباش

تیشه را فرهاد از حسرت چو بر سر می زند

نقش شیرینی به طرف کوه ساران گو مباش