صفای خاطرم از پاکی جبین پیداست

صفای عشق درین برکه خزانی بین

اگرچه بر رخش از غم هزار چین پیداست

فروغ عشق ز من جو که همچو چشمه ی صبح

من آن شکوفه از بوستان جدا شده ام

شب خزان من از صبح فروردین پیداست

مرا چو جام شکستی به بزم غیر و هنوز