داستان عشق من شیرین تر از فرهاد بود

کاشکی مهر خموشی بردهن می داشتم

اشک لرزانم که افتادم ز چشم آشنا

کاش یک بار دگر روی وطن می داشتم

گر نگفتم پاس عشق کوهکن می داشتم

همچو خورشید سحر بودی اگر مشتی زرم

جای در آغوش گل های چمن می داشتم