نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب گمراهم

بی تو خاکستر سردم ، خاموش

نه مرا بر لب ، بانگ شادی

نه خروش

بی تو دیو وحشت