گشت او صد بار زنده کشته شد صد ره شهید

آن یکی خاکی که چون مهتاب بر وی تافتیم

همچو مهتاب از ثری سوی ثریا می دوید

آنک چون جرجیس اندر امتحان عشق ما

آنک حامل شد عدم از آفرینش بخت نیک

ناف او بر عشق شمس الدین تبریزی برید