آن یکی خاکی که چون مهتاب بر وی تافتیم

آنک هر صبحی که آمد ناله های او شنید

آنک آتش های عالم ز آتش او کاغ کرد

تا فسون می خواند عشق و بر دل او می دمید

همچو مهتاب از ثری سوی ثریا می دوید

آنک چون جرجیس اندر امتحان عشق ما

گشت او صد بار زنده کشته شد صد ره شهید