آنک هر صبحی که آمد ناله های او شنید

گفت نزدیکان خود را کان فلان غایت چراست

آن خراب عاشق حاضرمثال ناپدید

آنک دیده هر شبش در سوختن مانند شمع

آنک آتش های عالم ز آتش او کاغ کرد

تا فسون می خواند عشق و بر دل او می دمید

آن یکی خاکی که چون مهتاب بر وی تافتیم