تا فسون می خواند عشق و بر دل او می دمید

آنک دیده هر شبش در سوختن مانند شمع

آنک هر صبحی که آمد ناله های او شنید

آنک آتش های عالم ز آتش او کاغ کرد

آن یکی خاکی که چون مهتاب بر وی تافتیم

همچو مهتاب از ثری سوی ثریا می دوید

آنک چون جرجیس اندر امتحان عشق ما