هزاران سایه کمرنگ

به روی کوچه ها آهسته وا می شد

و از دهلیز قلب خانه ها با خوف

سراپا واژه انسان رها می شد

در یک کوچه با هم آشنا می شد

طنین می شد صدا می شد

صدای بی صدایی بود و فرمان اهورایی