در یک کوچه با هم آشنا می شد

و از دهلیز قلب خانه ها با خوف

سراپا واژه انسان رها می شد

هزاران سایه کمرنگ

طنین می شد صدا می شد

صدای بی صدایی بود و فرمان اهورایی

درون کوره آهنگری آتش فروزان بود