نی هوای دیگری درسر

روان در هفت کشور رود خون سازد

تو را که نیست غیر از انتقام خون فرزندان

نه دردل آرزویی

چه می گویی دگر اندیشه ات خام است

تو راینک سزا لعن است و دشنام است

من اینجا درمیان زیج غمها می نشینم در شبان تار