تو راینک سزا لعن است و دشنام است

نه دردل آرزویی

نی هوای دیگری درسر

چه می گویی دگر اندیشه ات خام است

من اینجا درمیان زیج غمها می نشینم در شبان تار

که آخر دیر پاشام سیه را هم سرانجام است

در این ماندن