و انهدام وجود مرا نمی بینی

جاودانه تاریک است

تو در صبوری من

اشتیاق کشتن خویش

منم که طرح مودت به رنج بی پایان

و شط جاری اندوه بسته ام اما

تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد ؟