امید بی ثمری خانه در دلم کرده ست

مگر چه بود محبت

که سنگ سنگش را به سر زدم با شوق ؟

من از هجوم هجاهای عشق می ترسم

به دشت و باغ و بیابان

به برگ بر گ درختان

و روح سبز گیاهان