جان مطلق شد ز نورش صورتی کو جان نداشت

گلشن بی خار بود و نوش او بی نیش بود

یک صفت از لطف شه آن جا که پرده برگرفت

آب و آتش صلح کرد و گرگ دایه میش بود

گشت قربان رهش آن کس که او بدکیش بود

نیست می گفتیم اندر هست گفت آری بیا

هست شد عالم از او موقوف یک آریش بود