نیست می گفتیم اندر هست گفت آری بیا

آب و آتش صلح کرد و گرگ دایه میش بود

جان مطلق شد ز نورش صورتی کو جان نداشت

گشت قربان رهش آن کس که او بدکیش بود

هست شد عالم از او موقوف یک آریش بود