طنین خنده من سقف خانه رابرداشت

در آن شبی که برای همیشه می رفتی

در آن شب پیوند

کدام ترس تو را این چنین عجولانه

به دام بسته تسلیم تن فروغلتاند ؟

خنده ها نه مقطع که آبشاری بود