به یاد روی که این جام باده را نوشی

شراب را بردار

و در سکوت کویری در این شب شفاف

به باغ پسته نگاهی ز روی رحمت کن

اگر که پسته این شهر خوب خندان است

دهان دختر زیبا تهی ز دندان است

کههر شکسته دندان بهای یک نان است