چنان شکست زمانه پرم که پندارم

چرا ؟ که در پس دیوار گوشها تیز است

کدام نقطه دمی امن می توانی زیست

بهر کجا کهروی آسمان بلاخیز است

شکنجه های تو بر من محبت آمیز است

من و مضایقه از جان ؟ تو آنچنان خوبی

که پیش پای تو جان حمید ناچیز است