در این غروب سرد درد انگیز پاییز

افسوس بر من گوهر خود را فشاندم

در پای بتهایی که باید می شکستم

ای خاطرات مرا با خویشتن تنها گذارید

با محنتی گنگ و غریبم واگذارید

اینک دریغا آرزوی نقش بر آب

اینک نهال عاشقی بی برگ و بی بر