افسوس بر من گوهر خود را فشاندم

اندیشه روز و شبم پیوسته این است

«من برتو بستم دل ؟

دریغ از دل که بستم

در پای بتهایی که باید می شکستم

ای خاطرات مرا با خویشتن تنها گذارید

در این غروب سرد درد انگیز پاییز