«من برتو بستم دل ؟

ای کاش دست روز و شب با تار و پودش

از هر فریبی رشته عمرم نمی بافت

اندیشه روز و شبم پیوسته این است

دریغ از دل که بستم

افسوس بر من گوهر خود را فشاندم

در پای بتهایی که باید می شکستم