از هر فریبی رشته عمرم نمی بافت

ای کاش در خاطر گل مهرت نمی رست

ای کاش در من آرزویت جان نمی یافت

ای کاش دست روز و شب با تار و پودش

اندیشه روز و شبم پیوسته این است

«من برتو بستم دل ؟

دریغ از دل که بستم