هنگام رفتنش نگهم رنگ نم گرفت

او را که با سخن به دلش ره نبرده ام

از ره رسیده ای به سپاه درم گرفت

اشک از غرور گرچه ز چشمان من نریخت

یک عمر گشتم از پی آن عمر جاودان

گشت زمانه عمر مرا دم به دم گرفت

نازم بدان نگاه که او با اشاره ای