در خیل کشتگان رخش دست کم گرفت

نازم بدان نگاه که او با اشاره ای

نام مرا ز دفتر هستی قلم گرفت

من با که گویم این غم بسیار کو مرا

برگرد ای امید ز کف رفته تا به کی

هر شب فغان کنم که خدایا دلم گرفت

در سینه ام نهال غمش نشاند عشق