رهگذاری پاپتی مشتاق

کز کنار بام

دختری گردن کشیده چون نهال لاله ای غمگین

دستمال آبی اش را می دهد بر باد

می دود آغوش بگشوده

در پی آن آبی ژولیده با باد پیچیده

تا میان شهر خلوت شهر آسوده