می دود آغوش بگشوده

دختری گردن کشیده چون نهال لاله ای غمگین

دستمال آبی اش را می دهد بر باد

رهگذاری پاپتی مشتاق

در پی آن آبی ژولیده با باد پیچیده

تا میان شهر خلوت شهر آسوده

خواب می بینم