باد

منهراسان چشم می بیندم درون خواب می خوابم

باز می بینم

یک به یک از طاق ضربی کاشی گلدار می ریزد

در مسیرش عطر نیلی فام شب از قله های شعر می روید

عاشقان خفته را انگشت سرد صبحدم بر شیشه می کوبد

دستمال آبی پندار