دستمال آبی پندار

باد

در مسیرش عطر نیلی فام شب از قله های شعر می روید

عاشقان خفته را انگشت سرد صبحدم بر شیشه می کوبد

همچو رویاهای مهتابی شبان پردار

بر تمام کوچه های خواب من پروازمی گیرد

گاه چون دریا