دامن افشان بی کران مواج

همچو رویاهای مهتابی شبان پردار

بر تمام کوچه های خواب من پروازمی گیرد

گاه چون دریا

گاه همچون پاره ای از آسمان خوش رنگ

خستگی از چشمهای خسته من باز می گیرد

و سر انگشتان مرد رهگذر چون خار