خستگی از چشمهای خسته من باز می گیرد

گاه چون دریا

دامن افشان بی کران مواج

گاه همچون پاره ای از آسمان خوش رنگ

و سر انگشتان مرد رهگذر چون خار

از تمام شهر می روید

جنگلی می گردد از انگشتها وز میوه های دوستی سرشار