که در آغوش گرفته است زمین را و رخ آلود به خاک

خفته زیر جلوخان گذر

کاش بتوانی و بیدار کنی

این بدافتاده پیچان در خویش

تا جدا گردد شاید از این

تارهایی که تنیده است به تن وحشتناک

مثل آن است که زیر لگد افتاده و درد