به درنگی کمکی کن عابر

می درد پوست او را از هم

یا که دستی وحشی مویش را

می کشد تا که برون آرد از بن کم کم

کز هراسش برهانی شاید

چشم او گرچه فرورفته به خواب

پای تا سر همه چشمی است که ره می پاید