و گیاه و گل این واحه به نعلش کوبید

در تک تاریک دره هول

بینوار ماندیم

شب جادو را دیدی به سمندش که از این خطه گذشت

خیز و کنون که به دشت

صبح شبنم زده ای می دمد و از دورادور

بار دیگر با من