سوی خانه باید اکنون دژم و کشان کشان شد

نه ز لامکان رسیدی همه چیز از آن کشیدی

دل تو چرا نداند به خوشی به لامکان شد

همه روز لعب کردی غم خانه خود نخوردی

تو بخند خنده اولی که روان شوی به مولی

کرمش روا ندارد به کریم بدگمان شد