که با تو گفتگو مراست

پناه بخش و پشت باش

شکسته نعل بستهای سمند

دلم گرفته همچو ابرهای باردار تو

به کوهپایه ها کسی نمانده تا غمی به پیش او برم

به من بگو که آشیانه عقابها کجاست

به تنگ در نشستم به چند ؟