ای طبیب آشنا دردی است در ستم

آهن سردی خمیری رشته ای دستی

سنگ خارای سیاهی یا که رنگین برگ گلبرگی

دست من خالی است

که به انگشتان خشک و خشمگین هر دم

می فشارم من گلویش را

من ولی در باغ می مانم که باغم پر گل و یاد است