می فشارم من گلویش را

دست من خالی است

ای طبیب آشنا دردی است در ستم

که به انگشتان خشک و خشمگین هر دم

من ولی در باغ می مانم که باغم پر گل و یاد است

وز فراز چشم انداز فراوان پرده ها پیدا

برگ افشان درختان تبر خورده